Robert Hansen rekent af met pestgedrag door kinderen te helpen hun mentale weerbaarheid te verhogen middels individuele en groepstrainingen van Rots en Water.
Als je aan komt lopen bij zijn huis, zie je al gauw dat Robert zijn zaakjes aan de buitenkant goed op orde heeft. Een mooi hoekhuis, twee auto’s voor de deur en een eigen praktijk. Een droom voor iedere ondernemer. Eenmaal binnen gloort de echte schoonheid: een kerngezond zoontje, een prachtige vrouw en twee rondrennende honden. Geluk zit van binnen. Als we in gesprek gaan, vertelt Robert met enige aarzeling in zijn stem over het pesten dat hij vroeger heeft moeten ondergaan. Het raakt hem zichtbaar. In groep 6 begon het allemaal: Robert had geen vader. Deze is op jonge leeftijd overleden. Robert komt uit een echte kermis familie, dat hard vocht voor een aangenaam bestaan.
Zijn moeder en drie jaar oudere broer zorgden voor de opvoeding. Zijn moeder heeft een bijzonderheid, zij heeft namelijk een glazen oog als gevolg van een auto ongeluk. Dit viel op bij leeftijdsgenootjes. Omdat hij een bijzondere thuissituatie had en daardoor anders leek dan leeftijdsgenootjes, vormde hij een voor pesters eenvoudig doelwit. Het pestgedrag richtte zich niet alleen op zijn moeder maar ook op Robert zelf en dat was veelal fysiek gericht. Hij werd regelmatig opgewacht na schooltijd. Een groep van twintig kinderen wachtte bij het schoolplein op hem om hem meteen te schoppen of slaan bij het naar buiten gaan. Robert was kansloos, ook al had hij twee vrienden die hem probeerden te beschermen. Hij voelde zich eenzaam op school.
DE MIDDELBARE SCHOOL, NIEUWE START?
Compensatiegedrag ontstaat vaak op latere leeftijd maar bij Robert begon dit al vroeg. Hij was heel goed in rekenen en zorgde er zo voor dat klasgenoten opdrachten konden behalen, doordat hij ze voor hen
maakte. Dat stopte het pesten voor een kleine tijd, maar dit bleek niet genoeg te zijn om het definitief te stoppen. Op de middelbare school hoopte hij een nieuwe start te maken, maar al gauw werden de pesterijen voortgezet doordat dit gedrag zich verspreidde onder zijn leeftijdgenootjes. De leerlingen van de basisschool zaten immers ook op deze school.
“Bij de voetbalclub was hij geen doelwit van pesterijen”
Voetbalen was zijn uitlaatklep. Hij kon het niveau gemakkelijk aan en bij de voetbalclub was hij geen doelwit van pesterijen, waarschijnlijk vanwege zijn belangrijke inbreng in het team. Op een dag kwam hij in contact met karate en vanaf toen werd Robert mondiger. Niet alleen met zijn stem, maar ook met zijn fysieke ontwikkeling kon hij meer daadkracht uitstralen. Die daadkracht resulteerde in het geven van een pak slaag, dit keer vanuit de kant van Robert zelf. Hij gooide een klasgenoot, niet geheel ontoevallig de populairste jongen van de school, met tafel en al omver. Deze jongen brak zijn arm. Vanaf toen werd het stiller rondom Robert. Hij zegt hier zelf over: “het was misschien niet de juiste manier, maar wel het juiste antwoord”. De pesterijen namen af en Robert vervolgde zijn weg op de middelbare school.
Nooit kreeg hij een ambitieus studieadvies. Hij zou MAVO en MBO gaan volgen, aldus de adviseurs. Robert knokte, dit keer mentaal. Hij heeft uiteindelijk zijn HBO - diploma gehaald als Gymdocent en was de eerste in zijn familie met een HBO- diploma. Wat hij destijds heeft meegemaakt, ziet hij nu als kans om anderen te helpen. Hij focust weerbaarheidstrainingen zich met op kinderen die hetzelfde of iets soortgelijks meemaken. Robert wil kinderen helpen voor zichzelf op te komen en veerkrachtiger door het leven te gaan. Hij zegt hierover: “Geweld is hierbij geen antwoord, maar assertiviteit wel. De kinderen leren in de trainingen voor zichzelf opkomen door in hun eigen kracht te gaan geloven”. Door middel van fysieke uitdagingen, gerichte vragen en aanvullende coaching gaat Robert aan de slag met de kinderen. Hij zou willen dat hij zelf ooit deze trainingen had gevolgd. Zijn advies aan ouders is om actie te ondernemen. Er zijn tegenwoordig meerdere organisaties en hulpmiddelen te vinden. Robert helpt kind en ouders graag op weg en laat in volle glorie zien dat er een weg is in omgaan met pesten: een weg zonder geweld maar met weerbaarheid. Tot slot lopen we door de praktijkruimte en vertelt hij trots: ‘dit is waar de kinderen groeien. Hier leren ze voor zichzelf opkomen en te bloeien’. Aan de houdingen van de kinderen kan hij zien hoe het met ze gaat. “Vaak komen kinderen hier met een gesloten en ingetogen houding binnen. Als we een aantal trainingen verder zijn, komen ze vaak rennend naar mij toe vol enthousiasme. Als ik dan zie dat ze sterker aan het worden zijn, groeit mijn voldoening enorm. Dan weet ik dat iemand mooie stappen zet.” En die stappen zijn precies waarvoor hij het doet: “Ik gun ieder kind een diepgeworteld gevoel van zelfvertrouwen en een weerbaar leven zonder getreiter”. Hier heeft hij namelijk de pest in.
Zie voor meer informatie www.gezin-magazine.nl
Gepubliceerd door: Gezin magazine
Interview en tekst: Roel Krauth